Dagboek

Iemand maakte een opmerking over mijn GSM. Hij vroeg waarom ik een antiek model had. Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Achteraf heb ik me bedacht dat ik had moeten antwoorden: ik gebruik deze GSM omdat hij nog werkt. Dat is toch eigenlijk de hoofdzaak.
In de kranten is er naar aanleiding van de WannaCrypt-hackingaanval veel geschreven over het updaten van de besturingssystemen (“zorg dat je altijd de laatste versie hebt”). Ik vind dat er in die zaak toch duidelijk aan iets voorbijgegaan wordt dat ook belangrijk is. Wat namelijk met de gebruiker die een computer wilt kopen om er iets mee te doen en er alleen dat mee te doen, bijvoorbeeld e-mails sturen of de boekhouding bijhouden? Kan hij een computer kopen met de bedoeling die te gebruiken zolang hij meegaat? Antwoord: nee, want computers moeten geüpdatet worden en vroeg of laat kunnen ze niet meer geüpdatet worden omdat de besturingssystemen niet meer ondersteund worden. Dat heeft te maken met het tempo van de ontwikkeling. Het probleem hier is natuurlijk niet de ontwikkeling of vooruitgang, maar de eerlijkheid van de producent, namelijk dat hij aan de klant niet mag voorspiegelen dat de computer voor hetzelfde doel gebruikt kan worden zolang hij meegaat.
Precies op die feiten drukken de krantenartikels in de nasleep van de hackaanval onze neus. Want je leest van die rare dingen. Bijvoorbeeld dat nu gebleken is dat nog meer dan twintig procent van de computers wereldwijd op Windows XP draaien. Maar wat wil dit zeggen? Toch wel klaar en duidelijk dat voor twintig procent van de wereldwijde computers Windows XP nog heel goed bruikbaar was om te doen waarvoor de computers nodig waren! Dus daar zit toch een objectieve tegenspraak. Microsoft mag dan naar buiten komen met de verklaring dat dat besturingssysteem al in 2001 geïntroduceerd is, alsof de ouderdom van het systeem een excuus is voor het feit dat ze het niet meer ondersteunen; maar opdat dat een goed excuus was zou de realiteit zo moeten zijn dat het effectief niet meer bruikbaar was. En dat is blijkbaar helemaal niet het geval.

In een boek van een ex-minister stond een passage over het toenemen van de wereldbevolking en de eindige draagkracht van de aarde. De teneur was dat er nu al zoveel honger is en dat er de komende tien jaar nog eens een miljoen mensen bijkomen. Weet de minister dan niet dat er nu reeds zoveel overproductie is dat alle hongerigen op de wereld vele malen gevoed zouden kunnen worden? Toch wel – maar uit alles wat er al aan deze passage voorafgegaan is (de passage staat achteraan in het boek) is duidelijk hoe hij de zaken bekijkt. Namelijk, voor hem betekent het feit dat we zoveel produceren tegelijk ook dat we zoveel overproduceren, en omgekeerd dat we zonder gigantische overproductie niet zoveel zouden kunnen produeren. Interessant is dat omdat hij een echte christendemocraat is en niet bijvoorbeeld een neoliberale kapitalist. Nee, hij ziet het als nu eenmaal de realiteit.

In hetzelfde boek van deze ex-minister las ik een passage over de zogenaamde vergrijzing. De schrijver voorzag problemen als het percentage van de gepensioneerden te groot werd. Hij koppelde dat ook aan werkloosheidscijfers.
Laten we dat eens van een andere kant bekijken.
Ik ben een werkloze voor wie het sociaal vangnet tegelijk een hangmat is. Dat wil zeggen, het is mogelijk dat ik wel degelijk geforceerd zou kunnen worden om een job te zoeken en niet bijvoorbeeld onder een brug te gaan wonen, indien ik een veel kleinere werkloosheidsuitkering zou krijgen, bijvoorbeeld een twintigste van wat ik nu krijg of zo.
Nu is het niet zo dat ik niet wil werken; veeleer heb ik het gevoel dat ik gedwongen word tot dit knusse vangnet door allerlei spijtige factoren waar ik weinig aan kan doen. Ik wil heel graag werken, maar niet voor een bedrijf dat willens en wetens een slecht product maakt – bijvoorbeeld een snel gemaakt product dat de concurrentie voor moet zijn of een goedkoop product dat met grondstoffen van objectief te slechte kwaliteit gemaakt is, enz.
Wacht eens, hier is toch iets vreemds aan de hand. De ex-minister zou willen dat er nu en morgen meer mensen waren die de handen uit de mouwen willen steken om de waren te produceren die nodig zijn voor het overleven van de samenleving. Ik wil mijn handen uit de mouwen steken om goede producten te maken. Maar ik word hierin belet door hoe het systeem werkt.

Het probleem is dat de staat recht wil doen aan het feit dat ik geen nummertje ben (“zoals onder het communisme”), dat ik een individu ben dat unieke talenten heeft en de mogelijkheid moet hebben unieke initiatieven te nemen – maar dat ze dit doet op een scheve manier. Inderdaad zou het geen oplossing zijn om een hamer-en-sikkelsysteem in te voeren waarin de staat ervoor zorgt dat ik tenminste meehelp brood te bakken. Nee, zij laat de VDAB aan mij vragen welk werk bij mijn specifieke talenten past en welk werk ik als mens niet totaal zinloos zou vinden. Maar de hele organisatie van de tewerkstellingsondersteuning is wel ondergeschikt aan de dictaten van de arbeidsmarkt, dat is het scheve aspect.
Zie je, ik zit er niet mee in dat een bedrijf veel winst maakt, alleen dat het gaat om de concurrentie te snel af te zijn, wat én voor energieverlies én voor overproductie zorgt. Ik zit er evenmin iets mee in dat een productieproces volledig geoptimaliseerd of zelfs geautomatiseerd wordt, alleen dat de optimalisering zover gaat dat er ook grondstoffen en procedures van objectief te lage kwaliteit gebruikt worden.
Moest de staat juridische grenzen opstellen aan de economie (bedoeld is: consequenter dan thans het geval), zodat de economie binnen die grenzen zo kapitalistisch mag zijn als ze wil, dan zou dat in mijn geval het ontsnappen aan de werkloosheid vergemakkelijken. Er was een tijd geleden een klacht van mayonnaiseproducenten dat de regels versoepeld moesten worden voor wat wel en niet als mayonnaise geëtiketteerd mag worden. De producenten wouden graag de mogelijkheid hebben mayonnaise van slechtere kwaliteit te maken om niet weggeconcurreerd te worden door buitenlandse mayonnaises van slechtere kwaliteit, die zich als ik het goed begrijp wel mayonnaise mochten noemen, maar niet onderworpen waren aan de striktere Belgische bepalingen van wat zo mag heten en wat niet. Wel dan, misschien moet ik gaan werken in een Belgische mayonnaisefabriek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s