Ex falso sequitur prima PR

Hier is iemand, een vormalige perssecretaris van het Witte Huis, die een interessante PR-strategie volgt. Zie het videootje in deze link.

In elke inleiding in de logica leer je dat uit valse beginstellingen alles logisch kan afgeleid worden. Bijvoorbeeld, uit de stelling dat het nu op de Oude Markt in Leuven regent en niet regent, kan je afleiden dat koningin Mathilde kaal is. Je kan er Wikipedia’s uitleg op naslaan, maar daar vind je vooral een zeer abstracte uitleg. Wat wil je? Logica is nu eenmaal een zeer abstracte discipline.

Alleen, logica gaat over de werkelijkheid en de werkelijkheid is concreet. Ik wil eigenlijk zeggen: logica hoeft niet abstract te zijn. En de PR-strategie die Jay Carney volgt is er een mooie illustratie van dat logische principes ook in heel concrete gevallen werzaam zijn.

Carney beweert, onder andere, twee dingen:

1) dat werknemers van Amazon de beschrijving uit het artikel van de New York Times niet herkennen, en in tegendeel heel tevreden zijn met hun job;

2) dat ze inderdaad gemiddeld eerder kort bij Amazon werken alvorens van job te veranderen, maar dat dat bij 80% van de Amerikaanse bedrijven net zo is.

Wat hij niet doet is slechts één van die twee stellingen beweren. Dat zou nochtans meer voor de hand liggen, want de stellingen spreken elkaar tegen.

Omdat ze elkaar tegenspreken, kan je eruit afleiden wat je wil. Wil je bewijzen dat het goed werken is bij Amazon? Wijs er dan op dat mensen even lang bij Amazon blijven werken als bij 80% van de andere bedrijven, en dat ze er tevreden zijn. (Dat laatste gegeven fungeert hier als logische premisse, d.w.z. het hoeft niet waar te zijn, het gaat alleen om wat je er logisch uit kan afleiden). Wil je bewijzen dat werken bij Amazon niet leuk is? Wijs er dan op dat mensen helemaal niet lang bij Amazon blijven, en dat het toch heel vreemd is dat ze er niet blijven werken als het hun zo goed bevalt.

Door de twee contradictorische stellingen is er iets bereikt wat misschien onbetekenend lijkt, maar het niet is. Zolang er geredeneerd wordt op basis van simpele veronderstellingen wordt het redeneren gestuurd door een interne gerichtheid op het vinden van de waarheid. Men houdt vast aan stellingen zo lang men erin gelooft, en als men er niet meer in gelooft vervangt men ze door betere stellingen. Al verderbouwend op wat men veronderstelt komt men gaandeweg de waarheid op het spoor. Stelt men echter contradictorische uitspraken voorop, dan verandert men het hele kader. Als alles mogelijk is, verdwijnt de vanzelfsprekende oriëntatie op de waarheid. Elke mening is even waar of onwaar als alle andere.

Het artikel in de New York Times wil de waarheid vinden. Het baseert zich op feiten, is overal gebalanceerd en de journaliste heeft ook Amazon benaderd voor commentaar om een zo volledig mogelijk beeld te krijgen van de zaak. In de reactie van Jay Carney wordt dat perspectief helemaal overhoop gegooid. Hij slaagt erin de feiten helemaal onbelangrijk te maken. Wat doen al de gegevens die in het artikel staan er nog toe? Ik zeg je dat de mensen bij Amazon zich niet in die beschrijving herkennen. Misschien geloof je mij niet, maar dan ben ik je toch al voor, want ik geloof het zelf niet! In feite blijven ze alleen bij Amazon omdat Amazon een even slechte werkgever is als de grote meerderheid van de andere bedrijven. Je ziet, je kan het eigenlijk draaien zoals je wil, en daarom kan je de feiten gerust buiten beschouwing laten. Nu sta je daar met je mond vol tanden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s