dawkinsisme

Uit een artikel in The Guardian dat interessante vragen stelt:

I want to go back to that 16-year-old self and tell him to shut up with the “see how clever I am attitude”. I want to tell him to appreciate how easy he had it, with a path out. A path to riches.

Waarom heb ik het gevoel dat dit een standpunt is dat, moedig, tegen de stroom inzwemt?

Waarschijnlijk omdat je vaak de topos tegenkomt dat intelligentie een eindpunt is, dat ook als het negatieve effecten heeft omarmd moet worden. Denk House, M.D. Denk depressive realism.

Maar je moet kinderen niet onderschatten. Die kunnen gerust een fase van dawkinsisme meemaken, maar dan al gauw zien wat het eigenlijk doodsaaie aspect daaraan is. Kinderen zijn daar goed in, oneigenlijkheid bij volwassenen ontmaskeren.

En dat alles leidt me tot de voorzichtige conclusie: misschien was die onontkomelijkheid van een dawkinsiaans wereldbeeld meer a generational thing, niets dat inherent bij een maatschappij hoort die à la Auguste Comte zijn kinderlijke fase ontgroeid is, en nu voor alle eeuwigheid in de laatste glorierijke fase van mensheidsontplooiing is aanbeland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s